Tesadüfler ki tesadüf değildir…. 13.09.2009 16:40:43

Yapılacak işleri, yetişilecek yerleri, verdiğiniz sözleri, vazifeleri, payeleri, kariyeri, aileyi, hırs, heves ve emelleri unutun. Sadece durun. Bir an, bir sonsuz an için durun. Ve sonra…. o beyazlıkta, o som mutlaklıkta sevdiğiniz birini düşünün. Yoğun bir şekilde. Çağırın onu dünyanıza. Belki beş, belki on dakika. Sonra bekleyin. Derken bir telefon, bir email, bir işaret, bir alamet, uzaktan bir selâm… Muhakkak ki bir şey gelecektir az evvel yoğun olarak düşündüğümüz insandan. Şaşıracağız o zaman. "Ne tesadüf!" diyeceğiz.
Haber
Günler birbirini tutmuyor. Değil günler, saatler birbirini tutmuyor. Her anın kimyası başka. Gün içinde dört mevsimden geçiyoruz aslında. Mutasavvıfların yüzyıllardır söylediği gibi "her an başka bir şan üstüne kurulu". İnsan olmanın kuralı bu. Kâh çıkıyoruz tepelere, devasa enerji dalgaları üstünde ustalıkla sörf yapıyoruz. Kıyıdan bizi izleyenler gıpta ediyor maharetimize. Öyle bir hâl geliyor ki üstümüze, değmeyin keyfimize. Etrafımıza ışık, inanç ve iyimserlik saçıyoruz. Böyle anlarda girişimcilik yapsak, en yenilikçi hamleleri gerçekleştiriyoruz. Böyle anlarda kararlar almaya kalksak, en cesur adımları atıyoruz. Dünya bir futbol topu oluyor dizimizin üstünde, saydırıyoruz. Bir deli enerjiyle büyüyoruz, dışımızdaki her şey minnacık kalıyor. Ehemmiyetsiz. Etkisiz. Engellerin üstünden atlıyor, basamakları üçer beşer çıkıyor, yorulmak nedir bilmiyoruz.
Kâh çukurlara yuvarlanıyor, en diplere iniyoruz. Gribe yakalanır gibi alınganlık hastalığına yakalanıyoruz. Derimiz inceliyor, direncimiz azalıyor. Başlıyoruz önümüze gelene çatmaya, kızmaya, içerlemeye. Boyutlar değişiyor aniden. Biz "küçük" kalıyoruz, küçük ve yetersiz, bizim dışımızdaki her şeyse fazla büyük, fazla ağır, fazla kallavi, fazla işte… Normalde canımızı sıkmayan ayrıntılar büyüteç altına alınmış gibi irileşiyor gözümüzde. Kıymık, odun oluyor nazarımızda. Tüy, kaya oluyor omuzlarımızda. Damlada boğuluyor, meltem esince üşütüyor, buluttan nem kapıyor, çakıl taşına takılıp tökezliyoruz. Hani az evvel dalgaların üstünde sörf yapan biz değiliz sanki. Ne oldu da pat diye yuvarlanıverdik karamsarlık çukuruna, bilmiyoruz.
Ve bir değil, iki değil, her gün geçiyoruz benzer aşamalardan. Hayatımız lunapark arabası. Üstelik emniyet kemerimiz de bağlı değil. İniş çıkış, iniş çıkış… Ummadığımız dönemeçlerde hızlanıyor, beklemediğimiz tepelerde yavaşlıyoruz. Saatin tik takları, takvim yaprakları, iniş çıkış iniş çıkış… Sabah güne başlarken taze bir enerji dolaşıyor damarlarımızda. Öğleden sonra iş ortamında toplantı tatsız geçiyor, raporlar kötü geliyor ya da ani bir gelişme oluyor; hafifçe kararıyor ufkumuz, bulanıyor ruh halimiz. Yağmur çiseliyor hafiften, ruhumuzda bir gök gürültüsü. Kimse duymuyor. Ha koptu ha kopacak fırtına. Patlayabiliriz, kimse bilmiyor. Derken güzel bir haber alıyor ya da bir dostumuza rastlıyor, anında değişiyoruz. Gene bir hoşluk geliyor üstümüze, bir zarafet, bir incelik. Gökkuşağı ışıldıyor yüzümüzde. Akşam eve yorgun dönüyoruz, biraz da bunalmış. Bir durgunluk, bir kasvet çöküyor hemen. Gece eşimizle beraber heyecanlı, vurdulu kırdılı bir Amerikan filmi izliyor, kendi hayatımızın dışına kaçıyoruz. Bir rehavet, bir koyvermişlik… Alışkanlıklara teslim oluyoruz. Böylesi daha kolay geliyor. Halbuki daha bu sabah dalgaların üstünde sörf yaparken her nevi monotonluğu aşmaya kararlıydık. Sabahki "Ben" el sallıyor uzaktan akşamki "Ben"e. Bizimkisi oralı bile olmuyor, başını çeviriyor.
Dışarıdan bakınca hep aynıyız ama içimiz renkten renge, halden hale giriyor. Bir anımız bir anımıza uymuyor ki. Şu anımıza şahitlik edenler ile bir sonraki anımıza şahitlik edenlerin gördükleri de farklı olabiliyor. En yumuşak ve uyumlu hâlimizle bizi görenler sanıyorlar ki hep öyleyiz. En hırçın ve huysuz hâlimize denk gelenler de zannediyorlar ki hep böyleyiz. Halbuki ne o ne bu. Her an her saniye değişmekteyiz.
Peki "her an başka bir şan üstüne kurulu" ise bu değişimin ne kadarı bizim elimizde, ne kadarı değil? Gelin bu yazıyı okuduktan sonra bir deneme yapalım. Kapatın gazeteyi, kapatın gözlerinizi, kapatın dış sesleri. Kapatın içinizde durmadan vıdı vıdı eden ve tüm dünyada mistik akımların "aç bir maymun"a benzettiği beyninizin düğmesini. Susturun zihninizi. İndirin şalterleri ve durun. Beyniniz muhtemelen hoşlanmayacaktır bu yeni halden, isyana kalkışacaktır hemen. Evhamlar, vesveseler, öneriler, fikirler üreterek dikkatinizi dağıtmaya çalışacaktır. Oralı olmayın. Yakalayın maymunu kuyruğundan, bağlayın en yakın ağaca. Dursun oracıkta. Yapılacak işleri, yetişilecek yerleri, verdiğiniz sözleri, vazifeleri, payeleri, kariyeri, aileyi, hırs, heves ve emelleri unutun. Sadece durun. Bir an, bir sonsuz an için durun. Ve sonra…. o beyazlıkta, o som mutlaklıkta sevdiğiniz birini düşünün. Yoğun bir şekilde. Çağırın onu dünyanıza. Belki beş, belki on dakika.
Sonra bekleyin. Maymunu ağacından çözmeyi ihmal etmeyin. Ne de olsa fazla kalamaz o vaziyette. Derken bir telefon, bir email, bir işaret, bir alamet, uzaktan bir selâm… Muhakkak ki bir şey gelecektir az evvel yoğun olarak düşündüğümüz insandan. Şaşıracağız o zaman. "Ne tesadüf!" diyeceğiz. "Ben de şimdi seni düşünüyordum."
Peki ya sahi tesadüf dediğin nedir? Bireysel hayatlarımızda tesadüflerin rolü nedir? Ya insanlık tarihinde? Beklenmedik rastlantılar "tesadüf" müdür yoksa "tevafuk" mu? Ayrıntılar bütünü ne kadar etkiler? Pascal’ın bu konuda meşhur bir hipotezi vardır: "Eğer Kleopatra’nın burnu biraz daha kısa olsaydı dünyada her şey farklı olurdu!". İddiaya göre Kleopatra’nın burnu çok alımlıymış, kendisi ise erkekleri çeken bir mıknatıs. O burun o kadar çekici olduğu için Sezar’dan Mark Anthony’ye nice kudretli erkeği kendine meftun etmeyi başarmış. Kleopatra’nın burnu biraz daha kısa ya da küt olsaydı o dönemde ne bunca savaş olurdu, ne böyle kanlı iktidar ve aşk mücadeleleri.
Tarihin kocaman çarkında bir bireyin burnunun rolü ne olabilir demeyin. Katrede, derya saklıdır. Bireyde, bütün saklıdır. Zerrede, kâinat saklıdır. Damlada, yağmur saklıdır. Enerjilerimizdeki iniş çıkış hem bizi hem etrafımızı yakından etkiler. Bu yüzdendir ki değişim ancak içeriden ve BEN’den başlayabilir. Bireyden. Kendisine toz kondurmayıp, hep başkalarını eleştirmeye, hep dışarıyı değiştirmeye kalkan her türlü ideoloji, kibir ideolojisidir. Tüm bunları okuduğunuzda hak veriyor ya da saçma buluyorsanız, unutmayın ki yarın aynı yazıyı okuduğunuzda farklı hissedebilirsiniz. Çünkü her an başka bir şan üstüne kuruludur.

Peki ya sahi tesadüf dediğin nedir? Bireysel hayatlarımızda tesadüflerin rolü nedir? Ya insanlık tarihinde? Beklenmedik rastlantılar "tesadüf" müdür yoksa "tevafuk" mu? Ayrıntılar bütünü ne kadar etkiler? Pascal’ın bu konuda meşhur bir hipotezi vardır: "Eğer Kleopatra’nın burnu biraz daha kısa olsaydı dünyada her şey farklı olurdu!".

Gerçekten çok pişman oldum! Bu yaşamış olduğum pişmanlığın aslında bir tek sebebi var: Kalbimin sesini dinlemeyerek, başkalarının “engellemelerine” izin vermemdi. Hayatımın başkalarının korkularının yönlendirmesine aslında ilk defa izin vermiyorum. Sizin de başınızdan benzer bir olay geçmiştir…Yapmayı çok istediğiniz bir şeyi, sırf sizden önce birilerinin bu konuyla ilgili olumsuz bir deneyimi var diye yapmaktan vazgeçersiniz. Bu durum belki çoğu kişide pişmanlığa yol açmaz. Ne de olsa tecrübesine uyduğu gibi ondan daha bilgedir, tecrübelidir. Ve sadece “aptallar yaşayarak öğrenir” HAYIR! HAYIR! HAYIR! Her durum kendi içinde değerlendirilmelidir. Üniversite yıllarında görmüş olduğum derslerden aklımda kalan tek bir cümle varsa o da şudur: Her sorunun çözümü diğerlerinden farklıdır.

Ama ne zaman pişman olursunuz, benim gibi? Yıllar önce yapmayı ertelediğiniz, yapmaktan korktuğunuz, başkalarının aklına uyarak bastırdığınız ama içinizde bir uhde olarak kalan şeyi yaptığınızda….Evet ben şimdi çok pişmanım!!! Pişmanlığımı anlatacak kelimeler, o duyguyu yaşatacak cümleler kuramayacak kadar çok pişmanım!!!

Çünkü; ben hayatımda bu kadar keyif aldığım, bu kadar keyif alabileceğim bir aktiviteyi sırf başkaları istiyor diye 5 sene ertelemişim. Ne olacağını, nasıl olacağını, bu kadar zevkli ve eğlenceli olacağını ve insanın kanını bu kadar kaynatacağını bilmeden geçen 5 seneye yanmamak elde değil.

Evet, artık bende 1* dalıcıyım

http://www.acimasizgercekler.com/display.aspx?kod=C5Z35BB4BFHDSB7BO1OV

Gündemin yoğunluğunu oluşturan konu hakkında benimde bir fikir belirtme ihtiyacım olağan karşılanmalıdır. Ne de olsa bir blog oluşturmanın yegane amacı budur

Bu konuyla ilgili olarak (Ergenekon {!}) yapılan yorumlar ve beklentilerin bir kısmını okuma şansım oldu. Gerek yazılı ve görsel medyada ve gerekse sanal medyada. Okurken her türlü görüşten mümkün olduğunca fazla yorumcuya fırsat vermeye çalıştım. Fikir ayrılıkları bu yorumlarda hemen kendisini gösteriyordu. Her farklı fikiri inceleyecek kadar yerim olmadığı için temel bazı görüşleri irdelemek istiyorum:

Kimi yorumcular bunun sadece bir başlangıç olduğunu, daha da derinleştirilmesi gerektiğini (burada bir parantez açmam gerekti; “derinleştirmekten kasıtları aslında aşağıya doğru değil yukarıya doğru), bu sayede pisliğe bulaşmış olanların yargılanacağı, üzerine pislik atılmaya çalışılanların ise aklanacağını iddia ediyorlardı: şimdi bu hanımefendi ve beyefendilerin bilmedikleri veya daha da kötüsü bildikleri halde bilmiyorlarmış gibi yaptıkları konu şudur; eğer siz sonradan nasıl olsa temizlenir diye insanların veya kurumların üzerine pislik atmaya başlarsanız temizlense bile kimsenin haberi olmaz. Ayrıca o zaman “ateş olmayan yerden duman çıkmaz” diyeceklerinde eline koz vermiş olursunuz.

Kimi yorumcular da bunun bir intikam alma vesile olarak görüp, olan olmayan, alakalı alakasız demeden bugüne kadar olmuş ve faili bulun(a)mamış tüm olayları sözde bu örgütlenmenin üzerine atmaya çalışıyorlar. Bunu da o kadar incelikle yapıyorlar ki, sanırsınız haklılar. Ey okuyucu unutulmaması gereken ilk kural “aksi ispat edilene kadar herkes masumdur” ilkesidir. Eğer sen, insaf kurallarını hiçe sayarak insanların ve/veya kurumalrın üzerine kara çalmaya başlarsan sıra sana geldiğinde sesini duyacak kimse kalmaz.

Kimi yorumcular ise bunun topyekün açılmış bir savaş olduğunu, hedefinin ise Cumhuriyet’i ele geçirmek olduğunu iddia ediyorlardı. Bu iddianın sahipleri buna delil olarakta gözaltına alınanların tamamına yakınının “ulusalcı, Atatürk ilke ve inkılaplarına bağlılıkları herkes tarafında bilinen kişiler” olmasını gösteriyorlar. Doğrudur. Gözaltına alınan, tutuklananların tamamına yakını bu kategorideki saygın kişilerdir.

Devam edeceğim umarım

Bu yazıyı anlayabilmek için öncelikle alttaki (ya da üstteki bir türlü alışamadım) yazıyı da okumalısınız. Hatta tüm blog’daki yazıları okumalısınız. Okuyun ki hit’im artsın Ama tek seferde değil, her seferinde bir tanesini. O kadar öğrendik canım…

Cümleye evet’le başlamamak için bu lüzumsuz cümleyi koymak zorundaydım. Evet, depresyondaydım veya Wikipedia’nın depresyon tanımı bana uymuyordu. Gerçi lisede psikoloji dersi alırken hocamızın anlattığı tüm psikolojik rahatsızlıkların tüm belirtilerinin kendimizde olduğuna emindik Bununda psikolojide bir adı var ama onu şu anda hatırlayamadım.

Uzun lafı kısası cümlesini sevmediğim için, uzattıkça uzatasım geliyor aslında ya neyse. Acıdım. Yok yok size değil estağfurullah, kendime. Dizüstü bilgisayarla, sehpa üstünde yandan eğilerek yazıyorsanız bu biraz belinizi ve boynunuzu ağrıtıyor )

DEPRESYON’dan çıktım. Günün müjdeli haberi buydu. Buraya kadar sadece bu cümleyi okuyabilmek için okudunuz. Teşekkür ederim. Gerçekten. Bir de üstüne bir yorum patlatırsanız tam kaymaklı ekmek kadayıfı olur. (Mevsimi de geldi artık)

Yip yip hurra yip yip hurra )))))